اولین باری که تست زدم بر می گردد به پنجم ابتدایی . معلم کلاس ما چند نفر از کلاس ما و چند نفر هم از آن یکی کلاس انتخاب کرده بود ، یکی دو روز در هفته نگه مان می داشت بعد از مدرسه که بمانیم مثلا فوق برنامه کار کنیم که برویم تیزهوشان . می آورد پانزده تا بلکم بیست تا تست ریاضی بود که می داد جواب بدیم . بعد هم یکی یکی حل می کرد . ما هم کلی سر و صدا و ، خیلی خوش می گذشت خلاصه .

تنها بدیش این بود که هیچ رقمه این تست و زمان و این برنامه ها توی کتم نمی رفت . یک ایده ای که داشتم و تا مدت ها جرات نداشتم به کسی بگویم این بود که ، این گزینه ها یک ترتیب خاصی دارند ، قانونی ، چیزی خلاصه . فکر می کردم جای این که بنشینیم یکی یکی سوال ها را حل کنیم ، می شود یکی دو سه تا را حل کرد و با توجه به ترتیب چندتای اول و مرام الباقی سوال ها رابطه ی مرموز گزینه های درست را پیدا کرد . بعد تجسم می کردم که سر یک آزمونی چیزی مردم نشسته اند یکی یکی سوال تناسب مرکب حل می کنند که ناگهان من ترتیب م را پیدا می کنم و هیجان زده هورا می کشم و شروع می کنم سیاه کردن خانه ها و یک ساعتی مانده به آخرش بلند می شوم با لبخند ملیح ترک جلسه می کنم . یکی دو بار هم سر همان کلاس های بعد مدرسه ، نصف سوالها را این طوری زدم .

حالا هشت سال گذشته و هنوز هم ماجرا همان است ، فقط نقاش هایی که دو تا اتاق را در دو روز رنگ می کردند شده اند چند جمله ای های درجه چند و دو برابر نقاش هایی که یک خانه را در هفت ساعت رنگ می کردند شده اند مشتق دوم مثلا . نمی رود آقا ، نمی رود توی کتمان !! حالا هفته ای چهارصد تا ، بلکم ششصد تا ، تست می زنم و گاهی وسط این همه خانه های سیاه پر شده ، دنبال رابطه ای چیزی می گردم ، که قانون کل گزینه های درست را پیدا کنم و بِبَندَم این دم و دستگاه مسخره ی نمی دانم تست و زمان و برنامه ریزی را و بگذارم کنار و شروین را بردارم بزنم به شهر و روستا و ، .. هوای اسفند ، آی دریغ هوای اسفند ..